Met dat druilerige weer komt er weinig van fotograferen. Daarom even teruggegrepen op deze foto’s, die ik begin februari maakte in de Oostvaardersplassen. Vanaf de Praambult zag ik over de toen besneeuwde vlakte heckrunderen en edelherten trekken, vermoedelijk op zoek naar voedsel en water.

Alweer vis!
Deze ijsvogel zat een stuk achter de vissende zilverreiger van een paar logjes terug. Ook al zo’n feilloze jager. Vanuit de boom speuren naar een maaltijd, een flitsendsnelle duik nemen en dan met een visje aan de kant gaan zitten om het op te peuzelen.

Het is rammeltijd voor de hazen en ik ben al een aantal keren op pad geweest om te proberen wat actie vast te leggen. Soms zie ik wel tien hazen als dollen achter elkaar aan rennen, maar veel te ver weg om er een echt goede foto van te kunnen nemen. De haas hierboven trof ik van de week in de buurt van Edam. Misschien moe van het rondjes rennen, gaapte deze haas dat zijn kaken ervan knapten. Het tegendeel van actie dus, maar wél binnen het bereik van mijn camera.

Tags: haas, hazen, rammeltijd

Van het ene paaltje naar het andere vloog deze torenvalkvrouw. Maar iedere keer bleef ze een poosje rustig zitten poseren. Bij de tweede foto lijkt het zelfs alsof ze naar me zwaait, maar ze had gewoon jeuk aan haar kop.
 

Stem op deze foto voor de jaarwedstrijd van Grasduinen (klik hier).

Tot zover de hongerige reigers. Wie alle foto’s wil zien van het eten van muis en vis: de hele serie staat onder de nieuwe uploads.

Reigers houden natuurlijk ook erg van vis. Een eindje verderop pikte een andere grote zilverreiger het ene baarsje na het andere uit het ondiepe water. Hiervan de eerste foto’s. Op de bovenste spreidt de reiger zijn vleugels, bij wijze van jachttechniek als ik het goed begrepen heb.

Wat een feilloze jagers zijn die reigers. Deze grote zilverreiger stapte doelbewust door het weiland, zag kennelijk al van verre ergens een muisje in het gras bewegen, naderde, fixeerde, hapte toe en verzwolg de arme muis in één grote slikbeweging. Tussen het uit het gras plukken en het slikken zat een volle, benauwde minuut, waarin het muisje heen en weer werd geslingerd (om hem de nek te breken?) en steeds opnieuw in een afgrijselijke snavelgreep werd geklemd (om hem slikklaar in de bek te manoeuvreren?). Ik voelde mee met het muisje… 

En weer een buizerd. Kouwelijk, in een besneeuwde boomtop.