(beweeg de muis over de foto’s om bijschriften te lezen)

Ik begon met webloggen in april 2005. 
Franka’s kijk op het dierenrijk vormde de aanzet tot een passie die ik niet had verwacht bij mezelf te ontdekken. In eerste instantie was ik het weblog begonnen als ‘een vrouw met een missie’. Ik bezocht biologische boeren om meer aan de weet te komen over alternatieven voor de bio-industrie, die ik verafschuw.

Ik nam mijn camera mee, de eerste digitale die ik kocht. Het was een simpel dingetje van Sony, de DSC-T1. Ik viel meer voor de vormgeving van het apparaatje dan dat ik me druk had gemaakt om functionaliteiten. Omdat het zo’n simpele camera was zat er een nauwelijks bruikbare zoomfunctie op. Ik stak daarom veel tijd in het tot dichtbij naderen van de dieren die ik op de boerderij tegen kwam. Zo maakte ik mijn eerste dierenportretten.

Ik toonde mijn foto’s aan loopbaancoach Iris Depassé en zij deed me de suggestie aan de hand mijn foto’s op een weblog te publiceren. Zo kon ik mijn ervaringen delen met de buitenwereld, mijn foto’s vormden mooi illustratiemateriaal. Een geweldig idee, waar ik Iris tot op de dag van vandaag diep dankbaar voor ben. Het fenomeen webloggen heeft me veel goeds gebracht.

Allereerst natuurlijk de fotografie, waarin ik me sindsdien steeds verder ontwikkel. De Sony van toen heb ik ingewisseld voor een spiegelreflex van Nikon met uiteenlopende lenzen (zie voor meer informatie de pagina apparatuur onder extra) en het fotograferen is me zeer dierbaar geworden. De vier kleine foto’s bij dit artikel zijn allemaal uit mijn beginperiode, gemaakt met die simpele Sony.

Ik kon op het weblog ook mijn drang om te schrijven kwijt. Wat is er mooier dan te schrijven over de onderwerpen die je raken en zelf direct te kunnen publiceren?

 
Mijn foto’s en ervaringen die ik op dierenrijk publiceerde bleken bij heel wat mensen aan te slaan. In mijn statistieken zag ik de bezoekersaantallen in de loop der jaren uitgroeien tot zo’n 200 per dag. Vleeseters lieten me weten niet langer zonder nadenken een plastic bakje met anoniem vlees in hun winkelkar te kunnen leggen. En dat zonder dat ik ook maar één gruwelverhaal had geschreven. Het enige wat ik deed (en nog doe) is het dier achter het vlees laten zien. Het individuele dier, een levend wezen met gevoelens en een eigen karakter.

Door alle mooie digitale technieken kon ik ook mijn hang naar designen kwijt. Ik leerde te werken met Dreamweaver en bouwde mijn eigen site. Mijn broer Erik Slothouber ontwierp voor mij een logo met een daaraan gekoppelde eigen huisstijl. Rudi Sellink was zo vriendelijk mij te helpen met het inpassen van een wordpress-blog in deze huisstijl.

Nu is het oktober 2008 en tijd om Franka’s kijk op het dierenrijk op te heffen. Vrijwel alle foto’s die ik daar door de jaren heen op publiceerde zijn hier nog steeds te zien: in mijn portfolio in het linkermenu en op dit nieuwe weblog, dat na drie-en-half jaar een waardig opvolger is van dierenrijk.
Ik hoop al die (meest zwijgende) bezoekers van dierenrijk ook op deze nieuwe plek te mogen verwelkomen. Laat een berichtje achter, zodat ik mijn publiek kan leren kennen en eventueel gerichter tegemoet kan komen aan wensen, zoals het organiseren van workshops.