glanskop
close-ups
Drie close-ups van jonge zeehondjes. Ik heb in januari weinig van dit soort foto’s gemaakt, omdat het weer het meestal niet toeliet om laag bij de grond te gaan: je kreeg dan de volle laag in de vorm van stuifzand, sneeuw en andere neerslag in je lens en in je ogen.
Ik heb de exif van de foto’s weer in de mouse-over verwerkt. Verdere uitleg overbodig, behalve misschien dat deze jonge zeehondjes in november nog een wit bontvelletje hadden dat nog niet waterdicht was. Een paar maanden later zijn ze grijs en is hun jasje waterdicht.
geplaatst op 7 February 2010 door franka, in de rubriek zeehonden
grasduinen publicatie
Gisteren viel het februarinummer van Grasduinen in mijn bus. Met daarin de plaatsing van 4 van mijn zilverreigerfoto’s, waarvan eentje zelfs dubbelspread. Dat is toch wel een bekroning op je werk, als dat gebeurt, dus ik gloei inwendig van trots. Hier de keuze van de redactie van Grasduinen bij een artikel over de grote zilverreiger, beginnend op pagina 54.
Van dit moment heb ik mijns inziens een betere foto, maar de keuze van de redactie viel op dit exemplaar. Nou ja, dat kan gebeuren. Maar wat ik toch wel een beetje jammer vind is dat ze de foto hebben bewerkt om hem op een witte pagina te plaatsen. De vogel is geselecteerd en uitgeknipt, maar je ziet aan de randen wat er gebeurd is.
In het artikel wordt onder andere verteld dat de grote zilverreiger een opportunist is. Als er even geen vis is, schakelen ze over op veldmuizen.
En deze laatste foto is dubbelspread gebruikt, als opening bij het artikel.
Ik maakte de zilverreigerfoto’s precies een jaar geleden, in Zuid-Friesland.
geplaatst op 5 February 2010 door franka, in de rubriek vogels
grote bonte specht
Nog een aantal high key foto’s van afgelopen dinsdag, dit keer van een grote bonte specht.
Eerst even wat over de techniek, want er waren een paar mensen die daar naar vroegen:
High key wil zeggen dat je je foto bewust overbelicht, bijvoorbeeld een hele stop. De lichte delen van je foto worden nog lichter: high key. Bij sneeuwfoto’s werkt deze techniek extra goed omdat de witheid van de sneeuw zijn doortekening verliest. Lijnen vervagen en je hoofdonderwerp springt er nog beter uit. Je bereikt er een rustgevende abstractie mee die mij persoonlijk erg aanspreekt.
Omdat ik sinds driekwart jaar alleen nog maar manueel belicht, hoef ik geen exposure value compensatie meer toe te passen. Ik kijk in de zoeker naar de belichting en zorg ervoor dat die in de plus staat.
De exif heb ik per foto in de mouse-over verwerkt. Beweeg met de muis over de afzonderlijke foto’s om de informatie te lezen.
Verder nog iets over schuilhutjesfotografie. In dit geval hebben we een vaste hut gehuurd, op een prachtige locatie in de bossen van de Utrechtse Heuvelrug. De schuilhut is gebouwd door Frank Terstappen (klik). Zijn site is een bezoekje meer dan waard, en niet alleen om zijn foto’s te bekijken. Frank heeft veel nevenactiviteiten in de aanbieding: workshops, lezingen, excursies, etc. Klik op het onderdeel agenda van zijn site en lees er meer over.
Voor mij is het echt een uitkomst om af en toe (tegen betaling) in Franks fotohut te kunnen plaatsnemen. De vogels krijgen altijd voer, ook als de schuilhut niet bezet is, en ze zijn helemaal gewend aan de aanwezigheid van de hut en aan de menselijke geluiden die daar af en toe uit komen.
Voor deze serie high key foto’s heb ik een enorme vetbol achter een dikke tak verstopt en vervolgens de tak helemaal met sneeuw bedekt, waardoor er een natuurlijk ogend heuveltje ontstond. De vogels kwamen voortdurend op de vrijliggende vetbol af en zo krijg je dan dan dit soort grappige effecten.
geplaatst op 4 February 2010 door franka, in de rubriek vogels
pimpeltje
Ik plagieer mezelf even, met een high-key opname van dit pimpelmeesje in de sneeuw. Een poosje terug deed ik dat ook met een blauwe reiger (klik). Ik kreeg daar zoveel positieve reacties op dat ik de techniek vandaag in de herhaling heb gegooid.
Samen met een paar fotokameraden heb ik vandaag voor de tweede keer in een gehuurd schuilhutje in het bos gezeten. Het regende de hele dag pijpestelen. Voor ons was dat niet zo erg, we zaten daar lekker droog, maar er was natuurlijk weinig licht. Wel lag er nog veel sneeuw en daar hebben we toen decorstukken van gebouwd om dit soort foto’s te maken van de vogeltjes.
geplaatst op 2 February 2010 door franka, in de rubriek vogels
bar en boos
Een jonge zeehond probeert zich af te wenden van het gemene, geselende stuifzand. Zand kruipt overal in, in je ogen, in je neusgaten, in je mond.
Ik bekijk de foto’s die ik afgelopen januari in Donna Nook maakte met stijgende verbazing. Wat hebben we daar onder ongelooflijk barre omstandigheden staan werken. Wel heel stoer dat ik pas bij de auto ontdekte hoe ik er zelf aan toe was, maar hoe is het mogelijk dat mijn apparatuur het niet opgaf?
geplaatst op 1 February 2010 door franka, in de rubriek zeehonden
artikel
Van de week werd ik benaderd door weblogger Ko van Dijk (klik). Hij was bij toeval op mijn site terecht gekomen en liet me weten onder de indruk te zijn van wat hij zag. Op zijn weblog staat nu een lovend artikel (klik) te lezen over mij en mijn foto’s. Veel dank aan Ko van Dijk!
Toen Ko me belde voor een telefonisch interview sprak ik met hem over het raadselachtige fenomeen dat mijn bezoekersstatistieken een stijgende curve vertonen - de laatste maanden rond de 180 unieke bezoekers per dag - terwijl het aantal reacties op mijn weblog daalt.
Volgens Ko moet ik meer gaan schrijven, daarmee zou ik meer reacties genereren. Nu vind ik het leuk om te schrijven, sterker nog, ik verbeeld me dat ik dat ook goed kan, maar mijn ervaring is dat als ik hier op mijn weblog een verhaaltje schrijf, mensen eerder af- dan aanhaken. Bij mij wordt daardoor de indruk gewekt dat het mijn bezoekers meer gaat om het plaatje dan het praatje.
Daarom maar weer eens een kleine enquete: stellen mijn bezoekers het op prijs als ik meer uit de doeken doe over hoe mijn foto’s tot stand komen? Omstandigheden, locaties, exif. Zal dat leiden tot meer reacties? Of zal het aantal bezoekers blijven stijgen omdat er meer informatie te lezen valt, terwijl dat zich niet vertaalt naar meer reacties? Die ik uiteraard zeer op prijs stel.
Soms denk ik erover om mijn weblog meer een discussieplatform te laten worden over natuurfotografie. Wat maakt een foto tot een goede foto? Hoe bereik je dat? Kun je werken met objectieve criteria om een foto te beoordelen, of is het uiteindelijk toch een subjectieve zaak?
Lieve, gewaardeerde bezoekers: laat svp een reactie achter, laat me weten wat jullie vinden!
Bij voorbaat dank,
Franka
geplaatst op 31 January 2010 door franka, in de rubriek varia, zeehonden
buizerd slaat muis
Van de week een paar middagen doorgebracht in de Arkemheense polder. Dinsdag lag daar nog een dik pak sneeuw, donderdag niet meer. Vandaag weer wel, als ik naar buiten kijk.
Toen ik dinsdag over de beijsde landweggetjes reed zag ik deze buizerd op een paaltje zitten. Hij fixeerde een muis, vloog op, sloeg het kleine beestje en peuzelde hem op.
Een muis slaan, die uitdrukking kreeg opeens veel meer betekenis, toen ik de roofvogel met zijn dodelijke klauwen in de sneeuw zag hakken.
Het blauw op de achtergrond is een bevroren sloot.
geplaatst op 30 January 2010 door franka, in de rubriek vogels
raar weer
Zonneschijn en sneeuw, met daarbij een harde oostenwind. Deze jonge zeehond sloot zijn ogen voor stuif en sneeuw.
geplaatst op 28 January 2010 door franka, in de rubriek zeehonden
